253

" بی تا امیری " میفرمایند :

در خیالات خودم در زیر بارانی که نیست

می رسم با تو به خانه ، از خیابانی که نیست

می نشینی رو به رویم خستگی در می کنی

چای می ریزم برایت توی فنجانی که نیست

باز می خندی و می پرسی که حالت بهتر است؟

باز می خندم که خیلی ...! گر چه می دانی که نیست

شعر می خوانم برایت وازه ها گل می کنند

یاس و مریم می گذارم توی گلدانی که نیست

چشم می دوزم به چشمت ، می شود آیا کمی

دست هایم را بگیری بین دستانی که نیست ؟

وقت رفتن می شود با بغض می گویم نرو

پشت پایت اشک میریزم در ایوانی که نیست

می روی و خانه لبریز از نبودت می شود

باز تنها می شوم با یاد مهمانی که نیست

#

رفته ای و بعد تو این کار هر روز من است

باور اینکه نباشی کار آسانی که نیست ..

لينك | نوشته شده در سه شنبه شانزدهم تیر ۱۳۹۴ساعت 0:46 توسط وحید آرمانی |